Su üstüne yazı yazmak gibi bir şeydi seni sevmek
Sana ulaşabilmek, içimde ki huzuru sende göre bilmek.
Kemanımın tellerine asmak kendimi, idamım olasın diye,
Asafi dizelerine serpmek seni anlamlar katasın diye.
Kaç defa yazdım, kaç defa çizdim seni,
Sonra buruşturup silip atmak seni.
Güllerim sen olman dikenleri ise sevgin,
Kokluya bilmek için seni acını hissetmek için.
Ağustos böceği gibi hep sayıkladım seni bir yaz boyu,
Karınca gibi çalıştım, sevdim, özledim ama yılmadım.
Mozart gibi mırıldadım seni, kulaklarımı kapadım,
Hicret ettim sana, sevgine, özgürlüğüme.
Özgürlüğümü astım usulca, uykusuz gecelere,
Yıldızıma takıldı bütün ümitlerim, takıntılarım.
Ve sonum oldu tüm yazdıklarım bir de sen…
Naif Durgun
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder